عشق بی فرجام

                                          ناوك   
  ناوك ابروي توبردل نشست                 شيشه ي جان و دل ماراشكست
      چشم خمار      من ديوانه را                   كرد  گلاب گل روي تو  مست
      چلچله هاي      لب  بام   مرا                   دانه ي گل هاي تو رم داده است
       زلف  چليپاي     پريشان  تو                    جان  پرآلام      مرا    دار  بست
       سرو چمان و     قد بالاي تو                   زينت     نقاشي      نقاش  هست
      چهچهه ي نغمه ي شيرين يار                  ريشه ي غمخانه زبنيان گسست
      مثل  زليخا  شده ام   دركمين                    تا كه  بيارم  زتو   جامي بدست
                              قهر چرايي تو چنين   با  جوان
                              او كه صميمانه   تورا ميپرست

                                               الهه
                    معشوقه  تو     الهه  تو  و  پادشاه  تو                   چشم انتظار من رفيق  نيمه   راه تو
                    گويد جناب حافظ شيرين سخن چنين                       شايد  گشايد  اين  سخنش شاه راه تو
                    "خونم بخور كه هيچ ملك با چنين جمال                       از  دل  نيايدش    كه  نويسد  گناه تو"
                    تنها  فقط   تو  نيم نگاهي  به ما بكن                     اي  من  فداي چشم وچراغ  نگاه تو
                    امشب پناه ده  تو مرا   اي   غزال من                     اميد    دوختم  كه  شوم  در پناه   تو
                    در سبزه زار  باغ  دلم  اي    ستاره ام                    گل ها شكوفه   گشته زفجر پگاه تو
                    هرشب  هزار  بار بگردم  طواف وار                   درخواب خود به دور سر خيمه گاه تو
                    جانم  فداي  باد و مه  و  آفتاب   آن                    زيبا    سراي   خاك   پاك  زادگاه  تو
                    در دل توان سوختني  نيز  نيست يار                    ترسم     نرسم     بر  سر   ميعادگاه  تو
                    گر لحظه اي توبازكني   روي ماه خود                     كمتر      نشود    منزلت  و  جايگاه  تو
                     بر  زيردست خود بنما   الفتي  عزيز                    اين  مي كند  مزيد  مقامات  و جاه تو
                                                              گر برجوان محل نگذاري چه جاي غم               
                                                             چون  سر به  پا  گدا منم   و   پادشاه تو

                                                                 جفاكار      
                  صبرم  به سر آمد   خبر از  يار نيامد          خون شد دل بيچاره ودلدارنيامد
                 محفل بشد آماده وچشمان همه درراه         آن   يار  خرامان   جفا كار  نيامد
                  تا رسم كنم  آن  خم    ابروي تو  جانا         گردون جهان گشته وپرگارنيامد
                  ساقي به ميان آمد و مطرب پي ساقي          اما    چه  كنم     دلبر دلدار نيامد
                  مجلس  بشد آخر دل  بيچاره ي   مارا          آن مونس  غمخوارووفادارنيامد
                                          داداوبه جوان وعده ي ديدارخودش را         
                                           در لحظه ي   موعود   جفا كار   نيامد

آور  ز  تراب  زیر  پاهای  نگار            تا سازم از آن پیاله ،ای نسیم یار

توفیق نباشد ار ببوسم لب یار          بوسم ز لبان آن صراحی بسیار

                                                        شكيبا
   بيچاره اي    مگر   كه مدار  ا كنم  تورا             درمانده اي   مگر  كه  توانا كنم    تورا
  غمگين نگشته اي  كه نشاطي دهم به تو            عاشق  نگشته اي   كه  شكيبا كنم تورا
  با اين كه    من    اسيروگرفتار و عاشقم              رخصت  نداده اي  كه    تماشا كنم  تورا
  بيگانه اي     مگر كه     كنم   آشنا  تورا             كافر  نگشته اي  كه   مسيحا  كنم  تورا
  رسواي   هرد و عالم   امكان   كني   مرا             محدود    اگر  به عالم    رويا كنم   تورا
   آن روز     روز خرم وشادي   شود  مرا            كان روز غوطه ور به خوشيها كنم تورا
                                   رسوا جوان توست كه شيدا وعاشق است        
                                   ديوانه اي    مگر تو   كه رسواكنم   تورا
                 

                                                  بي تو        
مرا بي تو از عشق خواندن چرا          مرابي تو سرزنده ماندن چرا
بجز عشق نا زت سرم عشق نيست           مرا بي تو مفهوم معشوق چيست
جلالي كه داري ندارد شهان        شكوهي كه داري ندارد جهان
ندارددلم طاقت دوريت         چرا بردلم نيست دلسوزيت
جمالت به خالت شده ديدني           دلم خواهد آن خال بوسيدني
بيا دركنارم بمان يارمن          مرا عاشق خود بدان يار من
بيا يارمن باش ودلدارمن          بيا شاه من باش وسردارمن
خدايا مرا برنگارم رسان           به ميخانه ي گلعذارم رسان
دلم را دگرگون كند خال تو           مرا مثل مجنون كند خال تو
 اگردورم ازخيمه گاهت چه غم            بسا جلوه هااز تودارددلم
                    توخواهي شد ازآن من ديروزود           من اميدوارم براين حرف خود

مراازدوچشمان خود سيركن            وازآن عشق سوزان خودسيركن
نداردكسي چون تو معشوقه اي            چنين سرو نازي پريچهره اي
تور ا مي پرستم بجانم قسم            تور  ا مي ستايم بجانم قسم      
فدايت شوداين دوچشمان من           فدايت شود جان سوزان من
نگاهي بيانداز برديده ام            نگاهت نشيند براين سينه ام
تورا دوست دارم بقدرجهان            ولي نه چرا كه فزون تر زآن
توا لماس زيبا ودردانه اي           توياقوت زيبا و شاهانه اي
تو داروي نوشان و درمانمي           توتسكين آلام  اين   جانمي
جسارت ندارم به ليلي ولي            شود  ليلي  از ديدنت  ديدني
توبالاتر از هركسي جز خدا           تورا روز وشب مي كنم من دعا
برايم  چرا  بي وفايي  كني            بدين گونه برمن جفايي كني
درون دلم را تو آتش زدي             توبرقلب من تير تركش زدي
زمين بي تو بي گردش ونيست با د                جهان بي تو  بي ارزش ونيست با د
گلي ازتو چيدن غنيمت بود           دمي با تو بودن غنيمت بود
خدايا بخواه  او شود يار من           شود مرهم  چشم  بيمار من
خدايا تو او رابه من هديه كن            زآفات دهر و دمن بيمه كن
مرا نيست حرفي زنام كسي            زنام تو باشد سخنها بسي
توخورشيد دنياي تاريكمي             توناهيد  شبهاي سرمستمي